Ik heb een hoop te doen vanmorgen. Ik had niets aan eten in huis dus ben ik eerst boodschappen in huis gaan halen. Daarna ben ik de koffers uit gaan pakken. En nu ben ik begonnen met mijn werk. Met angst en beven zag ik de ene na de andere email binnenkomen. Het liefst zou ik dan gelijk alles willen beantwooden en rgelen maar dat gaat gewoon niet. Ik moet prioriteiten gaan stellen en als eerste ga ik beginnen met het contact leggen met een bedrijf voor bedrijfswagenverhuur. Als dat gedaan is dan kan ik verder.

Ik heb me wat voorgenomen en ik voer dat ook echt uit. Ik bel vriendinnen die ik al een hele tijd niet meer gesproken heb gewoon weer eens op en dat vinden ze zonder uitzondering hartstikke leuk en ik ook. Zo sprak ik een vriendin die haar huis aan het renoveren is. En ze doet een heleboel zelf, heel knap vind ik. Ze heeft de kapotte deuren er gewoon uitgehaald en bij belisol een paar nieuwe gekocht. Ze heeft zelfs wc's vervangen, helemaal zelf. Ze heeft geen man en dat is wat dat betreft dus ook helemaal niet nodig.

Vandaag ga ik naar de opening van het restaurant van een vriendin van mij. Zij kookt al haar hele leven en eerst had zij een bedrijf waarin ze kookcursussen voor groepen gaf en regelde ze catering voor verschillende bedrijven. Maar sinds kort kreeg ze het plan om een eigen restaurant te starten. Ik kom iets te laat de straat inrijden waar het nieuwe restaurant is en ik dat ze nog bezig zijn met de laatste hand aan de verbouwing. Een auto van ubbink rookgasafvoer staat voor de deur om de afzuiging nog snel in orde te maken.

Het was een enomre schrik voor mij toen ik een jaar of tien geleden plotseling in mijn rug werd aangeskied. Ik viel raar op mijn hoofd en ik voelde gelijk een soort kraakje. Ik dirfde niet op te staan en al snel stonden er mensen om mij heen die zich over mij ontfermde. Ik werd gelijk naar het ziekenhuis gebracht en een paar dagen later vloog ik naar Nederland om daar verder te herstellen.

Tjongejonge, we hebben een tijd gehad dat links en rechts mensen van nos wegvielen. Soms mensen heel dichtbij, soms wat verder weg. Gelukkig is het al weer lang geleden. Toen we voor de zoveelste keer voor na een crematie gouda aandeden om wat bij te komen, vonden we dat het nou wel eens genoeg was. Helaas heb je dat niet in de hand. Gouda werkt op ons trouwens wel rustgevend, we kopen er altijd stroopwafels en natuurlijk een stukje kaas en gaan er, zelfs na een treurige dag, toch met een fijn gevoel weer weg.

Vanmorgen waren de kinderen al weer vroeg wakker. Natuurlijk omdat de één zijn verjaardagsfeestje heeft en de andere heeft een ijshockeytournooi. Zo splitsen mijn man en ik ons vandaag in twee kampen. Al heel vroeg ben ik naar de supermarkt geweest zodat mijn man nog thuis was met beide kinderen, dat winkelt een stuk makkelijker en sneller. Ik was wel verbaasd over het aantal opleggers (Check it out) dat daar geparkeerd stond, dat is zeker de weekend parkeerplaats van de opleggers want het is me nog nooit opgevallen. Nu ga ik lekker douchen.

Vroeger toen mijn vader nog leefde werden veel klusjes veel eerder gedaan dan nu. Hij kon redelijk de druk erop houden bij mijn man om ze te doen of hij deed het gewoon zelf. Ging het om iets schilderen, afkitten (Check it out), lampen vervangen of een plankje ophangen, mijn vader zorgde dat het gebeurde. Tegenwoordig blijven veel klusjes liggen. Mijn man heeft het druk en de kinderen vragen enorm veel tijd en aandacht. Ik vraag me af of en zoja wanneer dat ooit eens minder zal gaan worden.

Het is weer heerlijk om even bij mijn zus te zijn. We zitten samen thee te drinken en te kletsen over van alles en nog wat. We hebben niet zo vaak tijd voor elkaar maar dat nemen we elkaar niet kwalijk. Zo af en toe even samen bijkletsen is goed genoeg. Daarbij spreken we elkaar ook nog eens iedere dag aan de telefoon dus er is contact genoeg tussen ons. Na het bezoekje van mij aan mijn zus rijd ik voor mijn fysiotherapie heenvliet binnen. Ik zie dat er markt is en ik neem me voor om na de fysiobehandeling daar nog even heen te gaan.